دوران کارشناسی تمام می شود و من باز هم مثل دخترهای دبیرستانی از بقیه زخم خورده ام. از حرف ها و بی ادبی هایشان، از توهین ها و بی اهمیت بودنشان. دلم میخواهد از آن گروه لعنتی بیایم بیرون. وقتِ امتحانِ آخر، بدون خداحافظی بروم. فقط بروم و ده سال بیست سال سی سال، هیچ کدامشان را نبینم. اصلا از یادم بروند انگار نبوده اند انگار توی این چهار سال رفته باشم کما، همان طور باشد برایم!

وقتی خیلی سنم کم بود فکر می کردم وقتی کسی را دوست داشته باشم مفاهیم از قلبم به سر انگشتانم سرازیر می شوند و می توانم هر زیبایی و مفهوم خوبی را به معشوقم نسبت دهم. اما نشد. علاقمند شدم ولی دیدم هیچ چیز

کتاب جیبی توی دستم است و می خوانمش. کنارم نشسته و به کتابی که در دست دارد نگاه می کند. بی توجه به او به کارم ادامه می دهم. درسی که استاد می دهد بسیار جذاب است ولی ویژگی های غیر طبیعی و منفی استاد کل ج